دیوان شمس - غزلیات

حقیقتی والا و گوهری درخشان از جانم به دست آوردم که برای توصیف آن نیازی به دهان و سخن گفتن نیست. اگر رقیب و نااهلان نیز از این سرّ آگاه شوند، اهمیتی ندارد؛ بگذار بدانند.

من اسرارِ وجودِ آن یار را بر جان خود حک کردم. حال هر کس که طالبِ فهمیدنِ حقیقت است، بیاید و این نقشِ نوشته‌شده بر وجودِ مرا بخواند و دریابد.

پیش‌تر، در برابر منکرانِ عشق، خود را نفی می‌کردم و می‌گفتم که منی وجود ندارد (اشاره به مقام فنا)؛ اما اکنون که به وصال رسیده‌ام، به راستی در میانِ معشوق و عاشق، حضوری حقیقی دارم.

اگر تو می‌پرسی که دلیل و گواه بر درستیِ راه و ادعای من چیست، به وضعیتِ شکسته‌دلی و احوالِ من نگاه کن؛ شکستگیِ وجودِ من، خود صدها دلیل و گواه بر راستیِ عشق من است.

اشک‌های روان از چشمانم، به تنهایی برای گواهی دادن بر حالم کافی است و رنگِ زرد و پریده‌ی چهره‌ام نیز نشانه‌ی بی‌چون و چرایِ وضعیتِ درونیِ من است.

بنگر که چگونه چهره‌ام در اثر هجران و عشق به آن معشوق که گویی صورتی چون لاله (سرخ و زیبا) دارد، به رنگ زعفران (زرد و بیمارگونه) درآمده است.

تنها صلاح‌الدین (مرشد و پیرِ طریق) است که معنای این سخن را می‌فهمد. من همواره بنده و پیروِ خردمندان و زیرکانی هستم که چنین درکی از حقایق دارند.