دیوان شمس - غزلیات

این روحِ عاشق، همچون پرنده‌ای است که در گلستانِ ابدیِ عاشقان بال و پر می‌گشاید و استخوان‌های خاکیِ خود را نیز به سوی حقیقتِ مطلق (سیمرغ) می‌کشاند و ارتقا می‌بخشد.

افسوس که چشمِ ظاهربینِ مردمان، بینایی آن را ندارد که در فضای این جهان، عروجِ روانِ عاشقان را که در حالِ پرواز به سوی حق هستند، مشاهده کند.

عاشقان که همچون اشترانی سر بریده (رها از بندِ عقلِ جزئی و خودخواهی) هستند، در راهِ تعالی گام برمی‌دارند. در این کاروان، به دنبالِ کسی که سر (عقل و تدبیر مادی) دارد نگرد، چرا که شرطِ همراهی در این قافله، تسلیمِ محض است.

آن جنازه‌ی عاشق چنان سبک‌بال است که اگر "غیرتِ حق" مانع نمی‌شد، از روی زمین پرواز می‌کرد. اما فرمان می‌آید که ای عاشقان، در گمنامی و پنهانی سفر کنید و نشانه‌ای از خود بر جای مگذارید.

هنگامی که استخوان‌های عاشق به گورستان سپرده می‌شود، آن‌چنان برکتی در آن نهفته است که گویی آن خاک، سفره‌ای است که صدها ضیافتِ روحانی برای اهلِ دل برپا می‌کند.

اگر روا بود که امرِ پنهانِ عالمِ غیب آشکار شود، می‌دیدید که حتی ذراتِ عالم برای عروجِ او در این جشنِ عروسی (مرگ)، دف می‌زنند و دست‌افشانی می‌کنند.

وقتی پیکرِ عاشق همچون گنجی در دلِ خاک نهان می‌شود، آسمان از همان نقطه صدها دریچه برای تماشای این عظمت می‌گشاید.

ای عزیزان، بنگرید که این کالبدِ پیچیده در کفن، در حقیقت همچون کوه قاف (اوجِ کمال) است. آیا این چشم‌بندی و پنهان‌کاری، فریبِ چشم است یا آزمونی برای سنجشِ ایمانِ عاشقان؟

او که پیش از مرگ همچون خرمنِ گل بود، با مرگ به زعفران (عصاره‌ای ارزشمند و ماندگار) بدل شد. ارزشِ حقیقیِ این عاشقِ عروج‌کرده، بیش از صدها گلستانِ بی‌پایان است.

ای فرستاده‌ی غیرت و بازدارنده، دهانم را نبند، بگذار تا پیش از خاموشی، چند نکته از اسرارِ نهانِ عاشقان را برای اهلِ دل بازگو کنم.