دیوان شمس - غزلیات

معشوق (خداوند یا مرشدِ کامل) با نگاهی از سرِ مهر و عطوفت به من نگریست و این توجهِ عمیق و محبت‌آمیز، چنان آتشی در جان من افکند که شعله‌های آن، سراسرِ هستی و تعلقاتِ دنیوی مرا به آتش کشید و ویران کرد.

آن شمعِ فروزانِ عشق، چنان آتشی به جانِ این بنده‌ی کوچک انداخت که در اثرِ آن، قلبِ سخت و نفوذناپذیرِ من که همچون سنگ و آهن بود، مانندِ موم در برابرِ حرارت، نرم و انعطاف‌پذیر گشت.

در اثرِ این آتشِ عشق، ناگهان در میانِ شبِ تاریکِ جهل و غفلتِ من، هزاران صبحِ درخشان و پرنور نمایان شد و حقیقت بر من آشکار گشت.

در قلمرو و کویِ عشق، این آوازه و خبر پیچید که در خانه‌ی دلِ من، دریچه‌ای رو به نورِ حقیقت باز شده است.

این چه دریچه‌ای است که خورشیدی نو از آن طلوع کرده است؟ چنان نورِ عظیمی از آن می‌تابد که حتی به اندازه‌ی سوزنی هم جایی برای سایه (که نمادِ وجودِ نفسانی و تاریکی است) باقی نمانده است.

از آن نوری که به لطفِ معشوق در جانِ من تابیده است، عجبا که از دلِ آتش، گل‌های زیبا چون گلبن و نسرین و سوسن روییده است.

ای کسی که خوی و عادتت بد است، از آن سمتِ تاریک و ناصواب بازگرد و به این سمت بیا که این‌جا، جایگاهِ مؤمنان و اهلِ حقیقت است.

آن سویی که بی‌سوی و بی‌جهت است (عالمِ مطلقِ الهی)، سراسر بهار و زندگی است و در هر سویی غیر از این ساحت، جز سرمایِ جانکاهِ ماه بهمن (نمادِ سختی و نیستی) چیزی یافت نمی‌شود.

اکنون که شمسِ تبریزی (خورشیدِ حقیقت و جانِ جانان) از تبریز فرا رسیده است، اگر واقعاً به دنبالِ جان دادن و رهایی از بندِ نفس هستی، همین الان اقدام کن و از این فرصت بهره ببر.