دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که زیبایی‌ات فتنه‌ای برای زیبارویان است، اگر از من خسته و ملول شده‌ای، این زنجیرِ عشق و وابستگی را رها کن و با طرد کردنِ من، دیگران را آشفته و نگرانِ حالِ خود نکن.

روزی در کوچه افراد نابینا گذر کردی و حضورت چنان پرتوِ عظیمی داشت که حتی در چشمِ کوران نیز، سوزش و التهابی ناشی از نورِ آن زیبایی افتاد.

شبی در خواب، قد و قامتِ خود را بر من نمایان کردی؛ از آن پس، درخت سرو که در زیبایی و بلندی ضرب‌المثل است، احساس کرد که در برابرِ قدِ تو کوتاهی و قصوری دارد.

ای کسی که هرگز جنبش و گرمیِ این عشق را در وجودت حس نکرده‌ای، تو در برابرِ عظمتِ این حضورِ تازه، همچون تازه‌واردانِ حیرت‌زده، سرگشته و بی‌حرکت مانده‌ای.

وقتی شتر با شنیدنِ آوازِ ساربان به حرکت می‌آید و به وجد می‌رسد، تو که از این نغمه‌یِ آسمانی این‌قدر بیگانه و بی‌خبر هستی، از چهارپایان نیز پست‌تر و بی‌شعورتر هستی.

ای عشق! تو همچون سلیمانِ نبی هستی و سماع و رقصِ عارفانه، سپاهیانِ تو هستند؛ از هیبتِ قدرتِ تو، افرادِ دون‌همت و کوچک‌بین (مورچگان) از ترس به سوراخ‌های خود خزیدند.

هنگامی که خورشیدِ حقیقت یعنی شمسِ تبریزی طلوع می‌کند، همه چیز آشکار و عریان می‌شود؛ زیرا ذاتِ خورشید چنان است که هر چه در پرتو او باشد، جامه از تن بیرون می‌کند و ماهیتش برملا می‌گردد.