دیوان شمس - غزلیات

گوش‌های باطنیِ بسیاری برای شنیدن رازهای الهی گشوده شد؛ چرا که هیچ موجودی نمی‌تواند بدونِ اراده و هستی‌بخشیِ خالقِ هستی، به دنیا بیاید یا زنده بماند.

ستایشِ تو برای من مانند نسیمِ بهاری است و من همچون باغی هستم که از این نسیم، جان می‌گیرم؛ تمام اجزای وجود من از این ستایش و یادِ تو، به ثمر می‌نشینند و بارور می‌شوند.

چقدر زیباست که عاشقانِ مستِ الهی، یکدیگر را در آغوش بگیرند و در این حالِ خوش، جامِ وفا و معرفت را از دستِ هم بربایند و بهره‌مند شوند.

ای کسی که به خاطر عشقِ به چهره‌ات، زدودنِ زنگارِ خرافات و پندارهای نادرست از آیینه دل، بر من واجب و امری حق است.

صدای دعوتِ تو را شنیدیم و اکنون بر ما واجب است که گره‌های وابستگی را از پایِ این هدهدِ جان (روح انسان) باز کنیم تا بتواند به سوی تو پرواز کند.

تا کی آن ماهِ تابان (محبوب) باید در پشتِ ابرهایِ دوری و پنهانی باقی بماند؟ جان‌های ما به لب رسیده و از شدت اشتیاق در حالِ مرگیم؛ وقت آن رسیده که نقاب از چهره برداری و جلوه‌گری کنی.

ای کسی که گلستانِ صورتت از سرمای زمستانِ حوادث در امان است و ای آن که ابروانت (که چون سنبل زیبا هستند) از گزندِ داسِ درودن و چیده شدن محفوظ است.

وقتی تو ساقیِ مجلسِ جانِ منی، هشیار بودنِ عقلانی کفر است (و دور از حقیقتِ عاشقی)؛ و در آن شبی که حضورِ تو در آنجاست، خوابیدن حرام و غفلت است.

اکنون که پیراهنِ خوش‌بویِ تو ای یوسفِ جان به دستِ ما رسیده، دیگر استفاده از لخلخه‌های معطر (عطرهای مصنوعی) کاری بیهوده، سرد و بی‌فایده است.

به محبوب گفتم که کفِ پایِ تو را ببوسم؛ پاسخ داد که بوسیدنِ پایِ من برایِ تن‌هایِ مادی است که قابلِ لمس و فرسودن هستند (من روحی‌ام و در دسترسِ حواسِ مادی نیستی).

پس تا زمانی که شاهِ ما می‌گوید کجاست حقیقت؟ (دعوت به جستجو می‌کند)، وظیفه ماست که ذهن و ادراکِ خود را از معرفت پر کنیم و مدام بر دانش و بصیرتِ خویش بیفزاییم.