دیوان شمس - غزلیات

بگو قیمتِ بوسه از آن لب‌های ارزشمند و گران‌بهای تو چقدر است؟ اگر بهای رسیدن به آن، جان باختن باشد، قطعاً پرداختنِ چنین بهایی واجب و لازم است.

از آنجا که آن بوسه‌ی پاک، شایسته‌ی این عالم خاکی و مادی نیست، باید از قید این تن رها شوم و با تبدیل شدن به روحی آزاد و مجرد، خود را برای دریافت آن آماده کنم.

دریافتِ فیض و کمال، هیچ‌گاه بدون هزینه به دست نمی‌آید. اگر تو گوهری از حقیقت در وجود داری، باید پوسته و صدفِ تن را بشکنی تا آن گوهرِ وجودی‌ات آزاد شود.

برای رسیدن به این بوسه‌ی محبوب که همچون شراب، مستی‌آور و نشاط‌بخش است، بسیاری از افراد با زبانی گویا و مشتاق، همچون گل سوسن، در آرزوی وصال بی‌تابی می‌کنند.

حتی اگر از نظر زیبایی و کمال به جایگاه مریخ یا ماه رسیده‌اید، باز هم در اشتباه هستید؛ پس بیهوده از این دلبر سرکش و مغرور، طلب بوسه نکنید.

ای محبوبِ درخشان که همچون ماه در آفاق می‌درخشی، به قلبِ من وارد شو که من پنجره‌ی دلم را به روی تو گشوده‌ام؛ بیا و شبی با نورِ رخسارت، لب‌هایت را بر لب‌های من بگذار.

از سخن گفتنِ بیهوده دست بردار و پنجره‌ی دلت را رو به حقیقت بگشا؛ چرا که وصالِ این محبوبِ آسمانی، جز از راهِ گشودنِ دریچه‌ی قلب و بینشِ درونی میسر نمی‌شود.