دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که در سرت هزاران فکر و سودا داری، دستارت را همین‌گونه (به سبک خودت) ببند؛ این شیوه و روشِ خاصِ تو برای من بسیار نیکو و پسندیده است، پس همچنان همین‌گونه رفتار کن.

ای که فرمانروای همه خوبان هستی، تنها کافی است گوشه ابرویی حرکت دهی (اشاره‌ای کنی)؛ این بنده‌ی تو به تو می‌گوید که هر فرمانی داری صادر کن و هر کاری که می‌خواهی انجام بده.

در این نگاهِ عارفانه، از خونِ مسلمانان (کسانی که درگیر ظاهرِ دین هستند) در جامِ خود شراب بساز و با گیسوانِ کافرگونه‌ات (که عقل را می‌رباید)، دینِ ظاهری و رسمی را ویران کن.

آن کس که مأمون (خائن) است را از خود بران و دور کن، و آن غیرتِ راهزنی (عشقِ شورانگیز و جسور) را بر روحِ امین و مطمئنِ من حاکم کن.

آن حکم و فرمانی که از شدت عظمت و هیبت در عرش و آسمان‌ها نمی‌گنجد، آن را بر شانه‌های این زمانه و بر روی همین زمین جاری و پیاده کن.

آن کسی را که جان ندارد (مرده‌دل است)، با دمِ مسیحایی‌ات زنده کن و آن کسی را که زر و ثروت ندارد (فقیرِ معنوی است)، با اکسیرِ عشق، غنی و طلاگون ساز.

ای شاهِ من، تا ابد و در تمامی دوران‌ها، فرمانروایی و حکمِ تو در این عالم جاری است؛ ای شمس تبریزی، آری، همین‌گونه که گفتم، برخیز و فرمانِ خود را اجرا کن.