دیوان شمس - غزلیات

آن بازوی سفید و درخشانت را به گردن من بینداز و بر سینه من بنشین، ای جانِ من، و همان‌جا مسکن و جایگاه خود را بنا کن.

ای جانِ من، از عشق تو سرمست شدم و اختیار از کف دادم. ای دوست، این حالِ خرابی و خماری مرا با بوسه‌ای از لبِ سرخ‌فامت درمان کن.

ای ساقیِ هر پدیده شگفت‌انگیز، چرا این شرابِ معرفت را در خمره پنهان کرده‌ای؟ من بنده‌وار، ستم تو را می‌پذیرم؛ پس مرا از ریشه و بنِ وجودی‌ام برکن و از خودِ کاذب آزاد کن.

پرده‌ی پندارِ مرا بدر و خون دلم را بنوش؛ چرا که تو همیشه با منی. آفرین بر این عشق، چه زیباست که تو خودِ منی.

از جانب دوست، ستم و بدی وجود ندارد و برای آن‌که در مستیِ عشق است، قلمِ تکلیف و قضاوت برداشته شده است. آنجا جز بخشش و بزرگواری نیست، پس جانِ سرمست در چنین جایی آرام می‌گیرد.

ای جان، از معدنِ وجودِ خود بیرون بیا و در این میدانِ هستی جلوه‌گری کن؛ چرا که طلا تا زمانی که در معدن و پنهان است، جلا و ارزشِ خود را نشان نمی‌دهد.

با وجودِ معشوقی که لبِ سرخ‌فام و قیمتی دارد، هیچ جانی غمگین نمی‌ماند؛ تا زمانی که این جان در کالبد تن است، مرگ و گور و کفنی در کار نیست و جاودان است.