دیوان شمس - غزلیات

کسی که روی زیبای تو را می‌بیند اما نگاهش به جای عمق، بر ظاهر و تنِ تو باقی می‌ماند، در حقیقت مانند کسی است که به آینه نگاه می‌کند اما به جای دیدنِ تصویرِ روشن، تنها تیرگیِ پشتِ آینه را می‌بیند.

کسی که در وجودش کبر و غرور دارد، از آبِ حیاتِ عشقِ تو دور می‌ماند؛ درست همان‌طور که روغن با آب نمی‌آمیزد و همواره بر بالای آن می‌ایستد.

وقتی عاشق با جان و دل، خاکِ پای تو را می‌بوسد، به چنان لذتی می‌رسد که تا روزِ رستاخیز از اشتیاق، لب‌هایش را می‌لیسد؛ چرا که آن صورتِ ماهرو و درخشانِ تو، سرچشمه‌یِ این شور و مستی است.

از دلم پرسیدم که حالت چطور است؟ گفت در حالِ رشد و بالندگی هستم، زیرا به لطفِ خدا، خیالِ معشوق در من خانه کرده است.

عجیب است که با وجودِ خیالِ معشوق در سینه، هنوز غم و اندوه باقی است؛ و با وجودِ قرار گرفتن در آبِ حیاتِ او، هنوز هراس از مرگ و نیستی وجود دارد.