دیوان شمس - غزلیات

با پرتوِ آتشینِ چهره‌ات، شعله‌ای در جانم بیفروز و آنگاه این آتش را از درونِ من برگرفته و بر پهنه‌ی آسمانِ آراسته بتابان.

ای جانی که از عالمِ قدسی سرچشمه گرفته و سرشتی پیراسته داری، هر جا که گام می‌نهی به نیکی رفتار کن و در هر کاری که انجام می‌دهی، آن را به نیکوترین وجه به سامان برسان.

ای کالبد، اگر جان من قصد آن دارد که میانِ تو و خودش تفاوت قائل شود و دویی ایجاد کند، تو که شمشیرِ قدرت در کف داری، بر سرِ این تفرقه و جدایی ضربه بزن تا آن را از میان ببری.

ای که گیسوانِ پرچین و شکن‌ات گره‌گشایِ تمامِ دشواری‌هایِ هستی است، اکنون این یک گره‌ی دیگر را نیز بر زلفِ پریشانِ خود بیفزای.