دیوان شمس - غزلیات

آیا می‌دانی وقتی در پیِ یافتنِ ما هستی، باید کجا را جستجو کنی؟ ما را در حرکتِ چشمانِ او بجوی، همان چشمانِ نرگس‌گونی که گویی باردارِ عشق و ناز است.

زمانی که خیال و تصویرِ چهره‌ی او در دلِ عاشق می‌تابد، قلبِ او بندها و قیدهای خود را پاره می‌کند؛ چرا که دیگر نمی‌توان چنین شوری را در بندِ حصارِ تن نگه داشت.

قلبِ بی‌قرار و سودازده‌ام همچون کودکی که بهانه‌گیر شده، شروع به هیاهو و فریاد می‌کند و بی‌تابانه به دنبالِ منبعِ فیض و بخششِ او می‌گردد تا از آن سیراب شود.

قلبِ من به واسطه‌ی حرارتِ آتشِ عشقِ او، معنایِ سبک‌بالی و رهایی را آموخت؛ به گونه‌ای که هر لحظه از قفسِ سینه می‌پرد و بیرون می‌جهد تا به سویش پرواز کند.