دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که بیهوده در غم و اندوهِ دنیا غرق شده‌ای، این دلبستگی را رها کن؛ ای که حرص و طمع تو مدام در حال افزایش است، این حرص را ترک کن و از آن بگذر.

از اسب‌های کوچک و زین‌های تزیینی و باد در سر داشتن و تکبر و خودنمایی، و از غصه‌هایی که بر دل انباشته‌ای، دست بردار و این راه را رها کن.

درونِ وجود تو که سرشار از روده و فضولات است، فقط بادِ هوا و هوس و کینه جای دارد؛ ای انسانِ غافل که به این آلودگی‌ها دل بسته‌ای، این راه را رها کن.

ای شیخ و پیشوایی که پر از ادعاهای توخالی هستی و ظاهری آراسته اما باطنی بی‌معنی داری، این نمودهای پوچ را رها کن و از آن بگذر.

به این نگاه نکن که پادشاه یا امیری هستی؛ به این فکر کن که در حالِ مرگ و فنا هستی و سرانجام در زیر توده‌ای از خاک دفن خواهی شد، پس این تعلقات را رها کن.

آن ناز و کرشمه‌های تو، آن ثروت‌های اندک و آن منیت‌ها و خودخواهی‌های زشت، همگی پوسیده و فرسوده خواهند شد؛ پس این دلبستگی‌ها را رها کن.

بر چهره‌های زیبا بیش از حد خیره نشو و به عاقبتِ کار بیندیش، چرا که چهره خودِ تو نیز فرسوده و تباه خواهد شد؛ پس این دلبستگی به ظاهر را رها کن.

اگر باغ و سرای بزرگی داری، بدان که در برابرِ مرگ هیچ قدرت و پایداری نداری؛ پس وقتی در گورِ گل‌آلود دفن شوی، دیگر این ثروت به کار نمی‌آید، این دلبستگی‌ها را رها کن.

پادشاهانِ خون‌ریز و عیارانِ (جنگجویان) جهان که بر هیچ‌کس رحم نکردند، همگی از این دنیا رفتند؛ تو نیز این دلبستگی به قدرت را رها کن.

تو تابوتِ دیگران را دیده‌ای و به آن خندیده‌ای (و غافل بوده‌ای)، اما چشمانِ حقیقت‌بینِ تو برای درکِ مرگِ خودت باز نشده است؛ پس این غفلت را رها کن.

از سخن‌گوییِ بیهوده دست بردار؛ از این گفت‌وگوها چه چیزی به دست می‌آوری؟ ای کسی که عمرت را صرفِ بیهودگی کرده‌ای، این مسیر را رها کن.