دیوان شمس - غزلیات

دو چیز در هر دو عالم کاملاً بی‌معنی و بی‌فایده است: یکی توبه کردنِ کسی که عاشقِ حقیقیِ پروردگار است (چون عاشق توبه نمی‌کند) و دیگری ظرفی که تنها از باد و هوا پُر شده باشد.

اگر توبه همچون دریایی بزرگ شود، حتی یک قطره از آن در وجود من اثری ندارد؛ و اگر در خاک دفن شوم، همان خاکِ سرد از شدتِ سوزِ عشقِ من شعله‌ور خواهد شد.

به جسم خاکی من بنگر که چگونه به خاطر جانی که همواره در پیِ آرزو و اشتیاق است، هر ذره از آن مانند دلی که در تلاطم است، در حالِ چرخش و بی‌قراری است.

خوی و سرشتِ من این‌گونه است که در هر مکان و وضعیتی، همان هستم که هستم؛ همان‌طور که پالانِ چهارپایان هرکجا که برود، ماهیتش تغییر نمی‌کند و همچنان پالان باقی می‌ماند.

مردم می‌گویند که هرکسی در گور زندانی می‌شود؛ اما در آن تنگنایِ گور، مشکِ حقیقتِ عاشق نمی‌تواند عطرِ خود را پنهان کند و همچنان آن عطر را در همه‌جا می‌پراکند.

چرا می‌گویی در سینه‌ی تاریکِ تو، دل نمی‌تواند شاد باشد؟ سینه جایگاهِ زندانی‌شدن نیست، بلکه میدانی وسیع برای جولان و تاخت‌وتازِ عشق است.

همان‌گونه که نوزاد در رحمِ مادر از خون تغذیه می‌کند و شاد است، آن جایگاه و آن خون برای او از بهترین شراب‌ها و باغ‌هایِ این دنیا دلپذیرتر است.

می‌هراسم که اگر این حقایق را شرح دهم، کسانی که تنها از روی تقلید سخن می‌گویند و درکِ شهودی ندارند، دچارِ سردرگمی و پریشانیِ فکری شوند.