دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق، من همچون ساز چنگ در اثر دوری و رنج خمیده شده‌ام، حال که این‌گونه‌ام، مرا در آغوش بگیر و بنواز. صد جانِ مرا در عوضِ این نوازش بستان و همان شیوه‌یِ دلربایی و کرشمه‌ای که داری را با من پیش بگیر.

تو برای من همچون عیسی مسیح هستی که مرده را زنده می‌کند، پس مرا نیز همچون مریم در جوار خود جای ده و همراه و هم‌نفس خود کن. صدای ناله‌ی دلِ مرا همچون نوایِ رسا و دلنشینِ سازِ سرنا، خوش‌لحن و هماهنگ ساز.

ای نوازنده عشق، دستی بر نبضِ من که به پیری و فرسودگی رسیده‌ام بگذار و این خونِ دلی را که همچون طلایِ ناب در درونِ من ارزشمند شده است، در جامِ شرابِ معرفت بریز تا به کمال برسد.

جمعِ رندان و عاشقان را بر سرِ کوی معشوق که حضوری حاضر و ناظر است هدایت کن و اگر زهد و پارساییِ خشک و خالی خواست مانع شود، تو وعده‌یِ او را به فردا موکول کن و به آن توجهی نکن.

اگر می‌خواهی که دیوانگی و مستیِ مرا به جوشش و خروشِ بیشتر درآوری، زنجیرِ گیسویِ خود را به من نشان بده و خود از دور به تماشایِ آشفتگیِ من بنشین.

من در تو نقشی از حقیقت دیدم که بر این کالبدِ خاکی نقش بسته است؛ در آن حال روحم مرا به توکل بر خدا دعوت می‌کرد و دلم مرا به فریاد و شادیِ مستانه وا می‌داشت.

از آن روز که گرفتارِ تو شدم، عقل و دینِ رسمی را از دست دادم. ای معشوق، به خاطرِ آن گیسویِ سیاهِ خوش‌رنگ و زیبا، مرا به کیشِ عاشقی (چلیپا) درآور.

ای دل، نشانِ کفر و عشق (زنار) بر کمر ببند و در دیرِ مغان ساکن شو و از آن راهبِ عارف که گنجینه‌یِ اسرار است، یک بوسه به عنوانِ نشانی از وصال طلب کن.

در چهره‌یِ بلندمرتبه‌یِ شمسِ تبریزی، حقیقتِ اصلی را می‌بینم؛ اگر اشتیاقِ مرا در این راه می‌بینی، این قصه‌یِ شگفت و بلند را آشکار و پرآوازه کن.