دیوان شمس - غزلیات

عادتِ آدم‌های مست این است که در مسیر حرکت‌شان با یکدیگر برخورد کنند و در حالِ خوش‌باشی، هیاهو و نزاع‌های عاشقانه‌ای راه بیندازند.

شدتِ هیجانِ عاشق از فرد مست هم بیشتر است و حالِ عاشق هم دقیقاً همان‌گونه است؛ باید بگویم عشق حقیقی یعنی ورود به عالمی که مثل افتادن در معدن طلا، انسان را غرق در ثروتی بی‌بدیل می‌کند.

سرمایه حقیقی عاشق، طلا نیست، بلکه او خود پادشاهِ پادشاهان است؛ چنین کسی دیگر از مرگ نمی‌هراسد و از اینکه جاه و مقام دنیوی‌اش را از دست بدهد، هیچ نگرانی ندارد.

درویشی که لباس‌های کهنه به تن دارد، در باطن گوهرهای گران‌بهایی نهفته است؛ پس چرا باید از اینکه آواره‌ی کوی دوست باشد و در به در شود، احساس شرم کند؟

دیشب آن معشوق زیبارو در حالی که مستانه قدم برمی‌داشت و کمربندش رها شده بود از راه رسید، و از شدتِ مستی حتی متوجه باز شدن و افتادنِ کمربندش نشد.

به دلم گفتم که برخیز و جامِ جان را در دست بگیر و آماده باش، چرا که الان بهترین زمان برای غرق شدن در دریای عشق و تسلیمِ نفس است.

هم‌نشینی با چنین معشوقی، همچون هم‌دستی با بلبل در بوستان و چشیدنِ حلاوتِ روحانی مانند طوطی است که در میان شکر قرار گرفته باشد.

من که دل از دست داده‌ام و در مسیرِ تو از پا افتاده‌ام، به خدا قسم که دیگر نمی‌توانم جای دیگری را برای افتادن و تسلیم شدن انتخاب کنم.

ای معشوق، اگر جامِ هستی و منیّت را شکستم، به خاطرِ مستی‌ام بوده است؛ حالا که مستم، دستم را رها مکن که در این حالت در معرض خطرِ سقوطِ نهایی هستم.

این رسم و شیوه‌ای که من دارم، رسمی تازه و بی‌سابقه است: اینکه انسان در مقابلِ «شیشه‌گرِ» آفرینش، خودِ شیشه‌ی وجودش را بشکند.