دیوان شمس - غزلیات

هرگاه به سبب عشق، در پیشگاهِ آن دلبرِ جان‌ربا با خضوع و فروتنی بر خاک می‌افتم، همان شادیِ حاصل از این عشق چنان در جانم می‌نشیند که وجودم بی‌اختیار در برابرِ آن سر فرو می‌آورد.

اگر روزی در خدمت به او کوتاهی کنم و مانند افرادِ خام و بی‌تجربه عمل نمایم، دلم که اکنون به هوای اوست، با من دشمنی خواهد کرد و دوریِ از او، مجازات و نتیجه‌ی این کوتاهی من خواهد بود.

سحرگاهان دعا کردم که جانم خاکِ راهِ او شود؛ در همان حال، صدایی از عمقِ جانم شنیدم که با فریادِ آمین، این دعا و آرزو را تأیید کرد و بر آن مهرِ صحت زد.

پرسشِ من این است که چگونه این دلِ سرگشته می‌تواند راهِ وصالِ معشوقی را بیابد که پنهان و دور از دسترس است و چگونه می‌توانم حقیقتی را دریابم که خود، جان‌بخشِ من است و در رگ و پیِ من جریان دارد.

معشوق جامی از میِ معرفت را پیشِ رویم نهاد و من از رویِ ناز و عشوه گفتم که آن را نمی‌خواهم؛ او پاسخ داد که از من روی برنگردان و این جام را بپذیر، چرا که لازمه‌ی عشقِ من، نوشیدنِ این باده است.

هنگامی که از آن میِ خالص نوشیدم، معشوق در کنارش، دردی گران و سنگین به من بخشید؛ دردی که با وجودِ سختی‌اش، موجبِ کمال و پالایشِ جانِ من شد و صفای درونم را کامل کرد.