دیوان شمس - غزلیات

تو مدام از من می‌خواهی که اشعاری دلنشین بسرایم و در ازای هر بیت، وعده بوسه‌ای می‌دهی و از من می‌خواهی که در کنارت بنشینم.

چه بوسه شگفت‌انگیزی! این بوسه همچون حلوا و سنبوسه شیرین است و چنان قدرتی دارد که حتی سنگی را که از عجز و سردی، فلج و ناتوان شده بود، به شیردهی و حیات وامی‌دارد.

ای دل، آیا تو بوسه عشق را تجربه کرده‌ای؟ چرا که می‌بینم تمامِ وجودت همچون لبی که تشنه بوسه باشد، در تکاپو و ناله است.

همان‌طور که پیامبر برای شهیدانِ راه حق، تلقین می‌خواند تا در جهان دیگر راه یابند، تو نیز برای نفسِ خویش که در بندِ مادیات مرده است، این کلماتِ هدایت‌گر را بخوان.

اگر این تلقینِ معنوی را با نیتِ خالص انجام دهی، آن نفسِ مرده بلافاصله زنده می‌شود؛ کفنِِ او به اطلسِ گران‌بها بدل می‌گردد و از مزارِِ وجودش، گل‌های نسرینِِ معرفت می‌روید.

ای دل، مرکبِ تنِ خویش را پی کن (ناتوان ساز)؛ چرا که تو با این تن هرگز به آرامش نمی‌رسی. چرا از مرکبی که لنگ است و توانِِ رسیدن به علیین (مراتب عالی بهشت) را ندارد، انتظارِ آرامش داری؟

آن شتری را که هیچ‌گاه هم‌گام و هم‌سفرِ تو نیست پی کن؛ زیرا این شتر تنها در خارستانِ دنیا می‌گردد، چرا که سهمش تنها خار خوردن از این جهانِ ناپایدار است.

وقتی آن نفسِِ سرکش را ناتوان کردی، همچون کشتی‌ای می‌شوی که بدون پا (بی‌نیاز از ابزارِِ زمینی) به حرکت در می‌آید و در دریای بی‌کرانِِ حقیقت، دیگر نیازی به بادبانِِ شریعتِِ ظاهری نخواهی داشت.