دیوان شمس - غزلیات

من هرگز تصور نمی‌کردم که این شور و عشق، مرا این‌گونه دیوانه کند؛ قلبم را مانند دوزخ از آتشِ فراق پر کند و چشمانم را به رودی خروشان از اشک بدل سازد.

نمی‌دانستم که سیلابی از بلا ناگهان مرا با خود می‌برد و همچون کشتیِ شکسته، مرا در میان دریایی خونین و مهلکه می‌اندازد.

امواجِ سهمگین بر آن کشتیِ وجودم برخورد می‌کنند که آن را تخته‌تخته از هم جدا می‌سازند و هر تکه از وجودم را در اثر تلاطمات روزگار و تغییراتِ گوناگون، پراکنده می‌گردانند.

نهنگی عظیم سر از آب بیرون می‌آورد و تمام آبِ دریا را می‌بلعد، به طوری که آن دریایِ بی‌پایان، خشک شده و مانند بیابانی بی‌آب می‌شود.

سپس آن بیابان (هامون) دهان می‌گشاید و نهنگی را که دریا را خورده بود، در قعر خود فرو می‌برد و با دست قهر، مانند قارونِ مغرور، او را به دلِ خاک می‌کشد.

وقتی این دگرگونی‌ها رخ داد، دیگر نه بیابانی ماند و نه دریایی؛ من دیگر نمی‌دانم چه پیش آمد، چرا که همه‌چیز در ذات «بی‌چون» (خداوند) غرق شده است.

پرسش‌های «چه دانم» (نداشتنِ آگاهی) بسیار است، اما من دیگر چیزی نمی‌دانم و پاسخی ندارم، چرا که گویی در آن دریایِ عشق، مخدری به من داده‌اند که زبانم را بسته و مرا به حیرت و سکوت واداشته است.