دیوان شمس - غزلیات

هرگاه از شدت عشق به پایِ محبوبِ دلفریب و جانانه‌ام می‌افتم، آن‌چنان غرق در شادی می‌شوم که گویی جانِ من نیز در نهان و در نهایتِ فروتنی، به آن جایگاهِ رفیع سجده می‌برد.

اگر روزی به طور ناگهانی در ادای حقِ بندگی و خدمت به او کوتاهی کنم، همین جانِ من به دشمنِ من بدل شده و مرا بابتِ این غفلت توبیخ و تنبیه می‌کند.

در سحرگاه، با تضرع از خداوند خواستم که مرا به جایگاهی برساند که همچون خاکِ راهِ او باشم؛ ناگهان از عمقِ جانم، ندایِ پذیرش و «آمینِ» اجابت را شنیدم.

عقلِ محدودِ من چگونه می‌تواند راهی به سوی معشوقی که از فرطِ نزدیکی و نور، پنهان و ناپیداست پیدا کند؟ و این جانِ من که خود از او نیرو می‌گیرد، چگونه می‌تواند عمقِ حقیقتِ او را درک کند؟

او جامی از شرابِ معرفت به من تعارف کرد و من از سرِ ناشی‌گری و نازِ عاشقی، گفتم آن را نمی‌خواهم؛ اما او به من نهیب زد که رد مکن و آن را برای من و به خاطرِ من بستان.

به محض اینکه قطره‌ای از آن شراب را چشیدم، چنان ذوق‌زده شدم که تمامِ ظرفِ پُر را سر کشیدم؛ و عطر و بویِ آن حقیقتِ نهفته، راهنمایِ من در این مسیرِ دشوار شد.