دیوان شمس - غزلیات

چرا چراغِ جانم دیگر آن‌گونه که باید، فروغ نمی‌بخشد؟ آیا این تیرگی از ضعفِ بیناییِ من است، یا از ناپاکیِ ظرفِ وجودم، و یا از مسدود بودنِ پنجره‌یِ دلم به سوی حقیقت؟

آیا پیوندِ من با آن حالِ خوشِ گذشته گسسته است؟ چه شد آن حالتی که چنان تیزبین بودم که هیچ رازی، هرچند کوچک و ظریف، از دیدگانم پنهان نمی‌ماند؟

چه خوش و خجسته است آن لحظه‌ای که خداوند، به عنوانِ متولیِ مسجدِ دل، از روغنِ فیضِ خویش در قندیلِ جانِ ما می‌ریزد تا روشناییِ حقیقی بازگردد.

ای دل، شجاعانه در کوره آتشِ سختی‌ها گام بگذار و با خرسندی در آن بنشین؛ چرا که این آتشِ ابتلا، همچون آتشِ کوره‌ی آهنگری، ناخالصی‌ها را می‌سوزاند و جانِ تو را مانند آهن، صیقلی و آیینه‌وار می‌سازد.

همان‌طور که ابراهیم (ع) در آتشِ نمرود به سلامت درآمد و همچون طلای ناب خالص گشت، تو نیز اگر در آتشِ عشق و بلا وارد شوی، به جای سوختن، گل‌های زیبایی از وجودت خواهد رویید.

اگر دلت را واردِ این غوغایِ معنوی و داد و ستدِ عاشقانه نکنی، پس این دل به چه کاری می‌آید؟ بیا و در این باره با من بنشین و گفتگو کن.

اگر به دلیلِ سستی و ترس نمی‌توانی واردِ حلقه‌ی مردانِ راهِ حقیقت شوی، حداقل از درگاه آنان ناامید مشو؛ همچون حلقه‌ی درب، بیرون بمان اما پیوسته در بزن و طلب کن.

چنان‌که پیامبر اکرم (ص) فرمودند «روزه سپری است [در برابر آتش دوزخ و گناه]»، پس آن را به عنوانِ ابزارِ دفاعی حفظ کن و در برابر تیرهایِ زهرآگینِ نفس، هرگز این سپر را از دست مده.

این سپرِ روزه در این خشکیِ دنیا لازم است، اما آنگاه که به دریایِ حقیقت و بی‌کرانگی برسی، دیگر نیازی به سپرِ بیرونی نداری؛ چرا که همچون ماهی که با آب یکی است، وجودت چنان دگرگون می‌شود که گویی زره بر تنت روییده است.