دیوان شمس - غزلیات

شرم و حیایِ رخسارِ تو، شرم و وقارِ مرا از میان برد و مرا رسوا کرد. شور و حالی که تو در جان من افکندی، سرانجام کار مرا به فتنه و آشوبی در وجودم بدل کرد.

ای پادشاهِ خوش‌نشانِ من، ماه که در برابر تو چون گدایی التماس می‌کند، تو را به خدا قسم که همان ماه را لحظه‌ای در پیشگاهِ من بنشان و نمایان کن.

من در راهِ تو همچون دشمنی در کمین نشسته‌ام و از سرزمینی دور به سوی تو می‌آیم؛ ای کسی که دلِ مرا به تصرف درآورده‌ای، به داستان و شرحِ حالِ من گوش فرا ده.

در گردِ آسمان و افلاک سرگردانم و در این میان، گاهی از عشق لبریز و گاهی تهی می‌شوم، چرا که تو قرار و آرامش را از جانِ من ربوده‌ای.

قصد داشتم که دورت بگردم، اما تو که جسم و کالبد نداری تا من گردِ تو طواف کنم؛ پس لاجرم درِ خانه‌ات را طواف می‌کنم، ای کسی که تنها پناهگاهِ منی.

عشق، بندهای وابستگی مرا از دنیا گسست و اکنون تمامِ زندگی و طوافِ من برای توست. تمامِ ادعاها و گزافه‌گویی‌های من در واقع ترجمانِ حالِ درونی من در حضورِ توست.

گاهی در نظرِ تو ارزشمند چون لعل می‌شوم و گاهی در نظرِ تو خوار و کوبیده همچون نعل؛ تا زمانی که کرمِ تو مرا فراخواند و بگوید که دوباره به اصلِ وجودِ من بازگرد.

معشوق به من گفت: تا کِی و چند بار می‌خواهی سخن بگویی و از گفتن سیر نمی‌شوی؟ گفتم: از آن‌رو که این سخنان، در حقیقت جانِ روانِ من است که به سوی تو جاری است.