دیوان شمس - غزلیات

بار دیگر بهارِ جان‌افزایِ وصل، حیاتی تازه به بهارِ عمر من می‌بخشد و معشوق مجلسی از انس و بزم فراهم می‌آورد تا خماری و رنجِ دوری را از جانم بزداید.

من که پیش از این تکیه‌گاه دلیران و مایه امید بردباران بودم، اکنون اسیرِ هوای عشقِ او شده‌ام و او هم دل و هم آرامش را از من ربوده است.

عشق او شدت و تندی نشان داد و من نیز در پاسخ به آن تندی، تیز و چابک شدم؛ اما او به من نهیب زد که برو، تو هنوز تیزی و قدرتِ برّانِ ذوالفقار مرا ندیده‌ای.

در برابر گام‌های سنگین و اقتدار معشوق، غرور و سرکشی من فرو ریخته و گردنم نرم و خاضع شده است؛ نمی‌دانم این گردنِ تسلیم‌شده‌ی من، دیگر چه بار سنگینی را باید از جانب او تحمل کند.

ای معشوق، مرا بیش از این به جوش و خروش در نیاور که من در آتش عشق تو پخته شده‌ام و پخته دیگر نمی‌جوشد؛ ببین که بخارِ وجودم از دیگِ جانم تا به آسمان‌ها می‌رود.

مراقب باش! بخارِ خون من که از سوزش عشق است، از غمِ تو آگاه است؛ مبادا این بخار، رازِ دلِ رنجور و ناتوان مرا نزدِ آسمانیان فاش کند.

جانِ من از تنِ خاکی که چون دوزخ برایم تنگ و ناگوار بود، به سوی تو گریخت و در پیشگاهِ جمال تو، تمام شرم و حیایِ مانعِ وصلم از میان رفت.