دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که خود، هلال عید منی، به این عیدِ ظاهری (عیدِ تقویم) نگاهی بینداز و آن را جلوه‌گر کن. ای ماهِ پنهانِ من، آن ماهِ آسمان را ادب کن و به او بفهمان که در برابر تو هیچ است.

هستی و نیستی من، خشم و رضایت من، راستی و ریاکاری من، و قفل و کلیدِ وجودم، همگی به دستِ توست و در گروِ اراده تو قرار دارد.

اصل و ریشه من، مسجد و کنیسه من، دوزخ و بهشت من، و حتی تازگی و کهنگی وجودم، همه در تو خلاصه شده است.

اگر بر من ستم کنی، آن را عینِ وفاداری می‌دانم و اگر درد بدهی، آن را داروی شفابخش می‌شمارم. با این نگاهِ عاشقانه، چشمانِ من اصلاً لیاقتِ دیدنِ روی تو را ندارند.

پیش از آنکه جانِ مرا بیافرینی، لطفِ تو به جانِ من زندگی بخشید. ای کسی که همه خواسته‌های جانم هستی، اکنون کار به جایی رسیده که تو مریدِ من شده‌ای (یعنی آن‌قدر به من نزدیکی که گویی تو خواستارِ منی).

صورتِ تو همچون ماهِ عید و موی تو همچون شبِ قدر است؛ زمانی که به جویبارِ لطفِ تو برسم، تمامِ ناپاکی‌ها و تیرگی‌های وجودم شسته و پاک می‌شود.

جسمِ من مانند خانقاهِ روح است و فکر و خیالاتم همچون صوفیان گردِ آن حلقه زده‌اند و در مرکزِ این حلقه، دلِ من همچون ابایزید (بایزید بسطامی) به مقامِ عرفانی رسیده است.

سخن نمی‌گویم و خاموشی پیشه می‌کنم و با همه ترش‌رویی می‌کنم تا سرانجام به این حقیقت برسم که تو در درونِ من حاضری و از این حضور بهره‌مند می‌شوی.