دیوان شمس - غزلیات

من به سوی تو بازگشته‌ام تا بابتِ کوتاهی‌هایم عذرخواهی کنم، ای کسی که مایه شادی و آرامشِ جانِ منی؛ از خطاهایم چشم‌پوشی کن و از گناهان و لغزش‌های من درگذر.

هیچ چیزی جز خشنودی تو نمی‌تواند قفلِ بسته‌ی عقل و دلِ مرا بگشاید و هیچ هدفی جز تمنای تو، برای جانِ من قبله‌گاه و مایه افتخار نیست.

گلستانِ وجودِ من در آتشِ دوری تو سوخته و به کشتزاری خشک بدل شده است؛ ای کسی که نَفَسِ تو چون نسیمِ بهاری است، آن را با لطف و عنایتِ خود دوباره زنده کن.

بدونِ شرابِ معرفت که تو ساقیِ آن هستی، خُمارِ دلِ من فرو نمی‌نشیند و تا زمانی که درِ رحمتِ تو (که به خمِ ابرو تشبیه شده) بر من گشوده نشود، کارِ جانِ من سر و سامان نمی‌گیرد.

وقتی که از سوی تو، نوری همانند خورشیدِ مشرق در قلبِ من می‌تابد، آن‌چنان روشنی و بصیرتی به من می‌دهد که شایسته است در برابرِ چنین دلبری، جانِ خود را تقدیم کنم.

هرگاه پرتوی از نورِ تو به پنجره‌ی دلِ من می‌تابد، این تابش همچون گواهی بر هوشمندی و درستیِ راه، باعثِ ارزشمندی و اعتبارِ جانِ من می‌شود.

اندوهِ دوری از آن دیدارِ مقدس، خود راهی است برای طی کردنِ مسیرِ رسیدن به محبوب؛ در این راه و روشِ الهی، خداوند خود همراه و یاورِ جانِ عاشق است.

هنگامی که جلوه‌یِ زیباییِ غیبیِ تو بر دیدگانم پدیدار می‌شود، درونم چنان از گل‌های سرخِ معنوی لبریز می‌گردد که گویی در کنارِ روحِ من، باغی سرسبز روییده است.

من به گزاف ادعا کردم که تو یار و همدمِ من در خلوتِ تنهایی هستی؛ حال که این ادعا را کردم، تو ای محبوب، بیا و به درونِ این خلوتِ (غارِ) جانِ من قدم بگذار و آن را به حضورِ خود روشن کن.

آن عاشق چون بانگِ «اَنَاالحَق» سر داد و دلش به سوی دارِ امتحانِ الهی رفت، در همان لحظه‌یِ پایِ دار، به آن پادشاهی و هستیِ پایدارِ حقیقی دست یافت.

آن باغی که بدونِ حضورِ تو سرسبز و خرم شود، در حقیقت خزان‌زده است و سزاوارِ ملامت؛ و جانی که جز با عشقِ تو زنده بماند، اصلاً در شمارِ جان‌های زنده و حقیقی نیست.

عشقِ تو با نمایشِ دانه‌یِ وسوسه، دلم را به دام انداخت و ناگهان در حریمِ جانِ من منزل گزید و سکنایِ همیشگی یافت.

نیمی از این گفت‌وگو بیان شد و نیمه‌ی دیگر را باید خاموش ماند؛ چرا که پروردگارِ جان، خود این حدیثِ عاشقی را چنان فاش و آشکار می‌کند که شهرتِ آن عالم‌گیر شود.