دیوان شمس - غزلیات

طاقتم تمام شده و دیگر نمی‌توانم رازِ تو را در سینه پنهان نگه دارم. سنگینیِ دردِ عشقِ من چنان زیاد است که نه آسمان‌ها و نه زمین، هیچ‌کدام ظرفیتِ تحملِ آن را ندارند.

دلم لبریز از غم است و در مقابل، دلِ تو فارغ از این احوال است. صورتِ تو مانندِ نگارگرانِ چینی زیبا و بی‌عیب است، اما چهره‌ی من از اندوهِ دوریِ تو پر از چین و چروک شده است.

تا کی این جهان باید در شعله‌های آتش بسوزد؟ تا چه زمانی باید دلم این‌گونه در رنج باشد؟ و تا کی باید وضعیتِ عالم مدام در حالِ تغییر از حالتی به حالتِ دیگر باشد؟

من با مستیِ حاصل از عشق، اسرارِ کهن و هزارساله‌ی الهی را برملا می‌کنم؛ تو چه چشمت را ببندی و چه باز کنی، فقط به این جلوه‌گری با نگاهی زیبا بنگر.

وقتی ماه (محبوب) اشتیاقِ مرا دید، به سوی من آمد و گفت: از من برای دیگران سخن نگو، چرا که من یار و همنشینِ همیشگیِ تو هستم.

جانِ من از دیدنِ رخسارِ او مبهوت ماند و گفت: ای محبوبِ زیبا، تو هم‌زمان هم لطافتِ آب را داری و هم تندی و گیراییِ آتش را.

ای که چهره‌ات جان‌بخش است، برای خدا همانی باش که بودی؛ و ای نوازنده‌ی دل‌ربای من، برای خدا همین‌طور که هستی، در کنارم بمان.

عشقِ تو را چون بستری پهن کرده‌ام، پس با آبِ وصال، آتشِ دوری‌ام را خاموش کن. ای ماهِ پنهان از نظر، که در تبریز تجلی‌گاهِ تو شمس‌الدین است.