دیوان شمس - غزلیات

ای محبوبی که دلم را ربوده‌ای، حالا که تو یار و هم‌نشین من شده‌ای، کلام من چنان از نور حقیقت و جان سرشار شده است که همچون چراغی روشن، حقیقت از دهانم می‌جهد و می‌درخشد.

به خاطر گرمای عشق و جلوه‌ی الهی تو، تک‌تک ذرات وجود من که مانند خاک و گلی سنگین و بی‌ارزش بود، اکنون همچون گوهری گران‌بها و شفاف شده است.

ای محبوب، کمی به من نزدیک‌تر شو و سر و سینه‌ات را بر سینه من بگذار، هرچند که در عالم حقیقت و در مقام یگانگی، جان من و جان تو تفاوتی ندارند و یکی هستند.

در حیرت بودم که این سایه لطف و رحمت بر سرم متعلق به کیست، تا اینکه فضل و بخشش تو به من ندا داد که این سایه، همان سایه حضور من بر سر توست.

به سبب حضور تو، این دنیایی که پر از رنج و بلا بود، برای من همچون بهشت شد؛ حال باید دید که در دنیای ابدی، لطف تو چه صورت و زیبایی‌ خاصی را برای من خواهد ساخت.

وقتی دست پرمهر تو بر سر من قرار می‌گیرد، آن دست برای من همچون تاجی ارزشمند است و گیسوی تو که در کمرگاه من حلقه شده، گویی کمربند سلطنتی من است.

عشق همچون راهزنی کیسه دارایی‌های مرا (تعلقات دنیوی) برید و دزدید. با تعجب پرسیدم چه می‌کنی؟ عشق گفت: آیا نعمت‌های بی‌کران و معنوی من برای تو کافی نیست که نگران از دست دادن دارایی‌های دنیایی هستی؟

هیچ توشه‌ای برای راه نداشتم و دلم مانند برگی در باد می‌لرزید، اما عشق به من گفت نترس، تو اکنون به حریم امن و پناهگاه من وارد شده‌ای.

تو را چنان در آغوش می‌گیرم که از قید و بندهای این دنیا (بر و برگ) رها شوی تا تمام شب، در حالتِ طرب‌ناک و شادمانه، به تماشای من بنشینی.

من چنان جرعه‌ای از شراب عشق به تو می‌نوشانم که تا ابد مست شوی و دیگر هوشیار نشوی، تا اینکه به یقینِ کامل برسی که عیش و شادی من جاودانه است.

نفس‌های عاشقانه تو، سینه مرا به بوستانی سرسبز تبدیل می‌کند و چهره‌ام همچون گلستان شکوفا می‌شود و شراب عشقِ تو به رنگ ارغوانیِ شرابِ ناب در وجودم جاری می‌شود.