دیوان شمس - غزلیات

به خاطر بی‌مهری و ستم تو، آه و ناله‌های من همچون دود به سوی آسمان برآمده است؛ از تو تقاضا دارم که دیگر ستم مکن تا رقیبان من با شنیدن صدای ناله و بدبختی من خوشحال نشوند.

دیگر بر رنج‌های من میفزا و رقیب مرا خوشحال مکن؛ شگفتا که دشمن من چقدر از نابودی و فنا شدن وجود من در راه عشق تو شادمانی می‌کند.

ای معشوقِ شیرین‌کام و پاک من، امید مرا به تلخی مکشان؛ چرا که اگر امیدم را ناامید کنی، از شدت غم، لباس خود را به نشانه سوگواری و ماتم پاره پاره خواهم کرد.

تو تنها دلبر و یار من هستی و رونق و شکوه زندگی من وابسته به توست. تو همانند باغ و بهار زندگی منی و تمام بود و هستی من تنها برای توست.

تو خواب شب را از چشمانم ربوده‌ای و تنها همدم و مونس من بوده‌ای؛ تو این درد عشق را به من چشانده‌ای و جز تو هیچ بهره و سودی برای من در این جهان نیست.

تو جان و جهان من و همچون ستاره زهره در آسمان زندگی منی؛ آتش عشق تو مانند عود در دل من می‌سوزد و جانم را می‌گدازد.

زمانی که هنوز جسم خاکی نداشتم و تنها جان بودم، در عالم بالا با تو همراه بودم؛ در آن مرتبه از هستی، هیچ حجاب و فاصله‌ای میان گفتگوی من و شنیدن تو وجود نداشت.