دیوان شمس - غزلیات

چرا این‌قدر گریزان و دور از دسترسی؟ برای لحظه‌ای هم که شده اینجا بمان. ای تو که خود مظهرِ شکیبایی، وقار و آرامشی، صبر و قرارِ تو کجا رفته است؟

ما عده‌ای هستیم که گویی مرده‌ایم و چشم‌انتظارِ کنار رفتنِ پرده‌ی غیب هستیم. با کلام و آموزه‌های خود ما را زنده کن تا از مرگِ روحانی رهایی یابیم و از بندِ کفن (محدودیت‌های مادی) آزاد شویم.

پیش از آنکه روزِ قیامت فرارسد، روحی به کالبدِ گذشتگان بدم؛ تا جایی که چرخِ فلک هم از قدرتِ تو در زنده کردنِ مردگان، به تحسین و ستایش واداشته شود.

به زبانِ ساده و بی‌پرد‌ه‌ی ما سخن بگو و از کنایه و رمزگویی بپرهیز. چرا این‌قدر با ستم و سختی خونِ ما را به جوش می‌آوری؟ در حالی که ذات و خویِ تو سراسر نیکی و لطف است.

چرا مدام بر جگرِ ما چنگ می‌زنی و قصدِ جان می‌کنی و خبرهای ناگوار به ما می‌دهی؟ این وضعیتِ نابسامان و پر از کشمکش، قانونِ جاریِ عالم و شیوه رفتارِ توست.

چرا لبِ معشوق را تلخ می‌کنی و شبِ هجران را تیره و تار می‌سازی؟ در حالی که لبِ تو چون شکر شیرین است و شبِ وصلِ تو همچون بهشتِ برین، نورانی و زیباست.

مگر می‌شود از عسل زهر ترشح شود یا از شکر، سرکه به دست آید؟ تا کی می‌خواهی با این تناقضات ظاهری ما را بفریبی، ای کسی که در این غلط‌اندازی استادی؟

هر کاری که انجام دهی، لبِ تو همچنان نشان‌دهنده‌ی شیرینیِ باطن است. در هر حرکت و کنشی که از تو سر می‌زند، لطف و رحمتی پنهان و نهفته وجود دارد.

سرو کجا و زیباییِ تو کجا؟ طلا کجا و ارزشِ وجودیِ تو کجا؟ تو با هیچ‌کس قابل مقایسه نیستی، ای پادشاهِ روزِ جزا که مالکِ تمامِ هستی.