دیوان شمس - غزلیات

قسم می‌خورم که اگر در تمام هستی چیزی ارزشمندتر از این عشق وجود داشته باشد، من کافر هستم. در مقابل، اگر فردی که از حقیقت دور است از شرابِ این عشق بنوشد، بصیرت و بینشِ او به نور ایمان روشن خواهد شد.

عشق، کانونِ اصلی هنر و معدنِ تمامیِ ثروت‌های معنوی است. از تجلیِ عشق است که یار خود را نشان می‌دهد و ظاهرِ انسان به واسطه‌ی آن، ارزشمند و زراندود می‌شود.

هنگامی که عشق سخن می‌گوید، رایحه‌ای شگفت‌انگیز از آن برمی‌خیزد که حتی مُشک را مست و حیران می‌کند و عنبر در برابرِ بویِ خوشِ آن، احساسِ شرم و ناچیزی می‌کند.

عشق، زیباترین پدیده‌ی عالم و سرچشمه‌ی تمامِ انسان‌های بزرگ و زیباست. به لطفِ همین عشق است که خاکِ تیره به جواهری گران‌بها تبدیل می‌شود و اصلِ هستی به این خلقتِ والا افتخار می‌کند.