دیوان شمس - غزلیات

باید آینه دلم را از غبار گناه و تیرگی‌ها بزدایم و پاک کنم؛ افسوس که این تن خاکی، باعث تیرگی و کدر شدنِ دل من شده است.

شب گذشت و عمر سپری شد، اما دل من هنوز از آلودگی‌های مادی (گِل) پاک نشده است. ای ساقی و راهنمای آینده من، آن جام شراب سرخ (نماد عشق و معرفت الهی) که مایه حیات است، کجاست؟

دریغ و افسوس که مرکبِ نفسِ من به ناگاه مرد؛ اما جای شکر دارد که آلودگی‌ها و فضولاتِ این نفس حریص از آستانه وجود من دور شده است.

مرگِ چهارپایان برای مردم امری ناگوار است، اما برای من خوش‌یمنی و سعادت بود؛ زیرا وقتی این مرکب نفسانی دور شود، وجود روحانی من (عیسی) فرصت ظهور و تعالی می‌یابد.

چه بسیار که برای تأمین نیازهای پوچ و خوراکِ این نفس حریص (غربیل علف) خود را تباه کردم؛ چقدر به خاطر پروار کردن این نفس ضعیف و کج‌خو، خود را لاغر و ناتوان ساختم.

آن آسیبی که این نفسِ چموش به من رساند، گرگ درنده به گوسفند نمی‌زند. بخش بزرگی از بهره من از حق و حقیقت، در راهِ غصه خوردن برای همین نفسِ خودخواه تباه شد.

تمام تلخ‌کامی‌ها، بی‌تجربگی‌ها (خامی)، خواری‌ها، بدنامی‌ها و خون‌دل خوردن‌های من، ناشی از حضور همین نفسِ حیوانی است که اکنون خاک بر سرِ آن می‌ریزم و از آن بیزارم.

ای که خورشید هدایت منی و مرا از نادانی جدا می‌کنی و خالقم را به من می‌نمایانی؛ چرا با خاموش کردن شمعِ بیناییِ ظاهری، مرا به دیدنِ حقیقت وامی‌داری؟