دیوان شمس - غزلیات

من به قدری غرق در خوشیِ رسیدن به تو هستم که حتی بدگویی و چهره‌های عبوس آدم‌های کوته‌فکر نیز برایم دلنشین به نظر می‌رسد؛ من دامن تو را برای پناه گرفتن می‌گیرم و تو نیز باید با مهربانی دامن مرا بگیری و رهایم نکنی.

تقدیر و سرنوشت، جان من و تو را از همان ابتدا با هم گره زده و یکی کرده است. اکنون در پیشگاهِ تو، ای پادشاهِ همه زیبارویان، غرق در شادمانی و لذتی وصف‌ناپذیر هستم.

زیرا تأثیر و حلاوتِ لب‌های تو در جان من چنان عمیق است که هیچ لذت دیگری در جهان یارای برابری با آن را ندارد. از آن حلاوتِ روحانی که به من چشانده‌ای، به هیچ‌کس دیگری نچشان (آن را فقط برای من باقی بگذار).

کسی که همیشه ترش‌رو و بدخلق است، بدان که دیده‌اش تنها به دنبال پول و منافع مادی است. او مانند خمره‌ای از سرکه است که نمی‌تواند با اهلِ محبت و شکرخند، هم‌نشین شود.

گفتم ای پادشاهِ دانایی، من در دریایی از شهد و شیرینیِ عشق غوطه‌ورم؛ چه کسی می‌تواند این لذتِ من را درک کند؟ پاسخ داد: تنها کسی که حلاوتِ لب‌های خوش‌سخنِ مرا چشیده باشد، می‌تواند این شهد را درک کند.