دیوان شمس - غزلیات

تو ای نوری که آسمان‌ها و زمین را روشن کرده‌ای و ای دیده و چراغی که حقایقِ پنهان را می‌بیند؛ تو چنان عظیمی و بلکه صد برابر فراتر از آن چیزی هستی که در وصف می‌آید، ای سرور و مولای روح من، شمس‌الدین.

از زمانی که جلوه‌گری و نگاهِ عاشق‌کشِ تو خون‌ریز شد و گیسوانِ خوش‌بویِ تو به نمایش درآمد، جانِ این بنده که گرفتارِ توست، رنگ و بوی تبریز را به خود گرفته است، ای سرور و مولای روح من، شمس‌الدین.

خورشیدِ جانِ عارفان، همچون سرخیِ شفق در مکتب و کلاسِ درسِ تو، شاگردی نوپا بیش نیست؛ ای کسی که حتی برگزیدگان و اولیایِ حق، بندگانِ تو هستند، ای سرور و مولای روح من، شمس‌الدین.

ای دریای خوش‌بختی و بزرگواری که صدها ماهِ درخشان و پادشاهان در پناه و حمایتِ تو هستند، من در پیشگاهِ تو دستِ نیاز به دعا و طلب گشوده‌ام، ای سرور و مولای روح من، شمس‌الدین.

ای نوری که در آسمان‌ها می‌تابی، در برابرِ شکوهِ تو، هم پادشاهان و هم فرشتگان، همگی در برابرِ عظمتِ تو احساس فقر و کوچکی می‌کنند، ای سرور و مولای روح من، شمس‌الدین.

تو مقصود و مطلوبِ تمامیِ جان‌های مشتاق هستی و برای رسیدنِ جان‌ها به مقام‌های بلند و والایِ الهی، تو هستی که به آن‌ها توان و قدرتِ پرواز داده‌ای، ای سرور و مولای روح من، شمس‌الدین.

به واسطه‌ی تو، در دلِ من حالتی جدید پدید آمده و در قلمروِ پادشاهیِ معنوی، مرتبه‌ای تازه یافته‌ام تا با تکیه بر یاریِ تو، با بال‌هایی جدید به سویِ حقیقت پرواز کنم، ای سرور و مولای روح من، شمس‌الدین.