دیوان شمس - غزلیات

ای دوست، با زیبایی و دلبری از محفل ما دوری می‌کنی؛ این کار را نکن. ای که همچون ماه درخشان هستی، آن عهد و پیمانی را که با ما داری برهم نزن و این پیوندِ آسمانی (همچون ثریا) را رها مکن.

تو مانند روزِ پرنور و درخشان هستی و ما همچون شب، همواره در پیِ تو روانیم. هر کجا که منزل کنی و قرار بگیری، ما نیز همان‌جا فرود می‌آییم؛ پس ما را از خود مران و این دوری را پیش مگیر.

ای که همچون خورشیدی هستی که در برج حمل (آغاز بهار) طلوع کرده‌ای و باغ به برکت حضور تو جامه‌های فاخر (گل و شکوفه) پوشیده است. بدون تو، طبیعت از کار می‌افتد و در گزندِ سرمایِ زمستانِ تنهایی می‌ماند؛ پس ما را به این سرمای جانکاه رها مکن.

ای که خورشیدِ عالم‌تاب برای تو همچون دایه و مراقب است، ما نیز مانند سایه همواره در پیِ تو روانیم. ای دایه جان (ای که مایه پرورش و آرامش مایی)، بدونِ مهر و لطفِ تو، ما تنها و بی‌کس مانده‌ایم؛ پس این‌گونه از ما دوری مکن.