دیوان شمس - غزلیات

دیروز تصویر خیال تو گرد وجودم می‌گشت؛ به او گفتم که از این دایره‌ بیرون نرو و به درون قلب من بیا تا با شمع صورتت، اسرار نهانم را روشن و آشکار کنی.

ای کسی که شکوفایی و طراوتِ عمر من، وام‌دارِ بهارِ چهره‌ توست؛ روح من و تمامِ هستی‌ام در حیرت و شگفتیِ کارهای تو غرق شده است.

ای پادشاه و فرمانروایِ بی‌رقیبِ من که بر تمامِ بزرگان نیز سلطنت می‌کنی؛ ای آنکه با عشقت آتشی در جانِ من که زیرکی و عقل می‌ورزیدم، افکنده و آن را دگرگون کرده‌ای.

تو هم در آسمان‌ها بر جانِ فرشتگان حکمرانی می‌کنی و هم در دریاها مایه‌ تسبیحِ ماهیانی؛ در هر زیبایی و جمالی، نشانی از لطفِ تو دیده می‌شود و تو تمامِ دیدنی‌هایِ من هستی.

تو پیشوایِ هر بزرگی و دلیلِ حقانیتِ پیامبران هستی؛ تو هم حاکم و قاضیِ جانِ منی و هم تنها گره‌گشا و چاره‌سازِ زمانی که راه به جایی ندارم.

خاکِ وجودِ من به برکتِ تابشِ خورشیدِ جمالِ تو، به معدنِ طلا تبدیل شده است و به خاطرِ بزرگی و شکوهِ توست که فکر و اندیشه من قدرت پرواز یافته است.

ای که من در جوارِ لطف و مهربانیِ تو، همچون چنگ (ساز) در دستانِ تو نغمه‌سرایی می‌کنم؛ با ملایمت و آهستگی بنواز تا تارهایِ وجودم که سخت به تو وابسته‌اند، گسیخته نشوند.

از زمانی که بهارِ رحمتِ تو در باغِ جانم درخشید، دوگانگی‌ها از میان رفت؛ یا خارها از بین رفتند یا تمامیِ خارها به گل تبدیل شدند.

به برکتِ دیدنِ رویِ تو و نعمت‌هایِ فراوانی که به من می‌بخشی، دلِ من که از عشقِ تو خونین شده است، هر شب سفره‌هایی پُر از زر و گوهر (معانیِ بلند) پهن می‌کند.

هر شب تصویرِ خیالِ معشوق به سراغم می‌آید و چنان مرا آشفته می‌کند که دستار (کنایه از آبرو و هویتِ ظاهری) را از سرم برمی‌دارد و مرا بی‌خویشتن می‌سازد.

آن محبوبِ بی‌نیاز، مرا از عدم به هستی آورد و لحظه به لحظه بر زبانم سخن می‌راند، تا جایی که کلامِ مرا همچون مروارید، گران‌بها و درخشان ساخت.