دیوان شمس - غزلیات

ای محبوبِ من که رونق‌بخشِ گلستانِ وجود منی و همچون سروی خرامان دلبری می‌کنی؛ تو چنان در عمقِ جانِ من پنهانی که گویی خودِ جانِ منی.

ای که جانِ جانِ منی، اگر قصدِ رفتن داری، بی‌من مرو؛ زیرا تنِ بی‌جان، معنایی ندارد. از برابر دیدگانِ من دور مشو، ای چراغِ فروزانی که روشنایی‌بخشِ ظلمتِ درونِ منی.

هنگامی که تو با نگاهی عاشقانه و دلبرانه به جانِ آواره و سرگردانِ من می‌نگری، چنان نیرویی در خود می‌یابم که حاضرم هفت آسمان را شکافته و از هفت دریا عبور کنم تا به تو برسم.

از آن لحظه که تو به حریمِ جانِ من وارد شدی، تمامِ مفاهیمِ کفر و ایمان در برابرِ من سر تعظیم فرود آوردند؛ چرا که دیدنِ رویِ تو، خودِ دینِ من و چهره‌ات، تمامِ ایمانِ من است.

تو مرا از هر جهت از خود بیخود کردی و خواب و خوراک را از من ربودی. ای یوسفِ کنعانِ من، بیا که من همچون یعقوب در اشتیاقِ دیدارِ تو بی‌قرارم.

به برکتِ لطفِ تو، من به حقیقتِ جان رسیدم و از خودِ ظاهری‌ام پنهان شدم؛ ای که حقیقتِ وجودت در باطنِ پنهانِ من نهفته است.

گل از دستِ تو جامه می‌درد و نرگسِ چشم، مستِ نگاهِ توست. تمامِ شاخه‌های عالم از حضورِ تو بارور شده‌اند، ای که باغِ وجودِ من، بی‌انتهاست.

تو گاهی مرا در آتشِ عشق می‌سوزانی و گاهی به گلستانِ وصال می‌بری؛ و سپس مرا به پیشگاهِ چراغِ معرفت می‌کشی تا حقیقت بر من آشکار شود و چشمانِ باطنم باز گردد.

ای جانی که پیش از همه جان‌ها بودی، ای گنجینه‌ای که اصالتت برتر از هر گنجی است؛ تو فراتر از هر تصورِ منی، تویی که به حقیقت تنها داراییِ منی.

از آنجا که جایگاهِ حقیقیِ ما این عالمِ خاکی نیست، اگر کالبدِ تن نیز نابود شود، ترسی ندارم. اندیشه‌های من در قیدِ آسمان‌ها نیست؛ چرا که وصلِ تو، کیوانِ (اوجِ منزلتِ) من است.

فریاد و ناله من تنها به یادِ چهره‌ی همچون ماهِ توست و هر لحظه در اشتیاقِ بویِ خوشِ آن شاهنشاهِ حقیقی، سرگشته و حیرانم.

ای جان! ذرات عالم همچون غباری در هوا هستند که اگر از خورشیدِ وجود تو جدا شوند، سرگردان‌اند. من بی‌تو چرا وجود داشته باشم؟ ای که اصل و بنیادِ چهار عنصرِ وجودِ منی.

ای صلاح‌الدینِ من، تو راهنمای منی و راهِ حقیقت را به من نشان می‌دهی؛ ای که از مقامِ من فراتر و از درکِ ذهنِ من برتری.