دیوان شمس - غزلیات

بخت من و چشمانم هر دو در این زمانه از شدت بی‌قراری خواب ندارند. ای که تصویر تو چون شمعی عالم‌تاب است، چشمان من نیز همانند ظرفی است که نور تو را در خود جای داده و بازتاب می‌دهد.

از عشق تو، چشمان و روح من بی‌نیاز از خواب و خوراک شده و پرورش یافته‌اند؛ همان‌گونه که سرو و گل بدون داشتن دهان، از آبِ رحمت و لطف تو تغذیه می‌کنند.

ای کسی که وجودت جانِ پاک را از بیهودگی‌ها پیراسته و از آلودگی‌های مادی مبرا کرده است؛ در شهرِ وجودِ من، بی‌آنکه نیاز به پیوند جسمانی باشد، هر لحظه نقش و صورتی تازه از عشق تو پدید می‌آید.

هر یک از این صورت‌های خیالی که در جانم پدید می‌آید، زیباتر از ماه و شیرین‌تر از هر شهد و شکری است و با جلال و شکوهی بی‌نظیر در خدمتِ معشوق من ایستاده‌اند.

فرشتگان در برابر این زیبایی‌ها سرگشته و حیران‌اند و آسمان‌ها در پیِ یافتنِ حقیقتِ آن‌ها در جریان هستند. ای دلِ من، حال که به کویِ این زیبایی‌ها راه یافته‌ای و مستِ آن گشته‌ای، به شادی و پایکوبی برخیز.

به خاطر آن محبوبِ ماه‌رو و بلندمرتبه، زمین نیز همچون آسمان پرنور و درخشان شده است. ای مسلمانان، از دست این نقش‌ها و جلوه‌های فتنه‌انگیز و دلربا، به فریاد من برسید.