دیوان شمس - غزلیات

ای نسیم صبا، آن شاخه خشک و سیاه است؛ پس بر آن مدم (به آن توجه نکن)، چرا که تو بخشنده حیات به باغ‌ها و به وجود آورنده رنگ و زیبایی برای مرد و زن هستی.

ای صبای نیکو که شکوه و جمال خداوند در رکاب توست، هر جا که می‌روی، آب‌های روان و سبزه می‌روید و از هر سو زیبایی و جلوه گری نمایان می‌شود.

تو بخشندگی و روشنی را به همه جا (هم خشک و هم تر) می‌رسانی، اما این وجود (مورد خطاب) بسیار خشک و سیاه است؛ پس به خاطر من هم که شده، به او نپرداز و از او بگذر.

من با جسارت و گستاخی بیشتری به سوی تو آمدم و راهی به سوی بخشش تو باز کردم؛ گل یا لاله یا سرو و سمن هرگز نمی‌توانند چنین گستاخی در طلبِ عشق داشته باشند.

ای باغبان هستی و ای سازنده نی (قلم)، تو بالاتر یا پایین‌تر از عقل نیستی؛ تو مانند زنبور عسلی هستی که خانه می‌سازد یا مانند روحی که در پیکر انسان، جان می‌دمد و آن را معماری می‌کند.

اگر می‌خواهی که من به درک معانی عمیق برسم، صبر پیشه کن تا من آرام و خوش شوم؛ کسی که در بند رنج و بیماری است، اسیرِ فن و مهارت (راهکارها) است، به‌ویژه در این دانش بسیار باریک و ظریف.