دیوان شمس - غزلیات

ای یار و همراهِ بی‌همتای من که تنها پناهِ من هستی؛ ای دلبر و دلدارِ من که تنها محرمِ راز و غمخوارِ دردهای منی.

تو برای من در این زمینِ خاکی مانندِ ماهِ درخشانی، و در دلِ تاریکیِ شب، همچون سپیده‌دمِ امیدبخشی؛ تو در لحظه‌های خطر، سپرِ بلای منی و همچون ابری هستی که بر من بارانِ کرم و شیرینی می‌بارد.

تو با لطافت تمام به جانِ من قدم می‌گذاری و دردهای مرا درمان می‌کنی. تو دین و ایمانِ منی و برای من همچون دریایی هستی که سرشار از گوهرهای گران‌بهاست.

تو برای کسانی که در تاریکیِ شبِ دنیا سرگردانند، همچون مشعلِ راهنما هستی؛ تو زنجیری هستی که دل‌های بی‌قرارِ عاشقان را به بند می‌کشد و قبله‌گاهِ تمامیِ قافله‌های حق‌جویانی و پیشوایِ کاروانِ زندگیِ من هستی.

تو هم راهزنِ دلِ منی و هم راهنمایِ مسیرِ من؛ تو هم ماهِ تابانِ منی و هم سیاره‌ی مشتریِ درخشانِ من؛ تو هم در ظاهر و هم در باطن حضور داری و سرچشمه‌ی عزت و پشت‌گرمیِ منی.

مانند یوسفِ پیامبر ظاهر می‌شوی که خریدارانِ زیبایی‌اش بی‌شمارند؛ من هم می‌خواهم خریدارِ تو باشم تا با این کار، آتشی از عشقِ تو در بازارِ وجود و جانِ من روشن شود.

تو برای من در جایگاهِ موسی بر کوه طور هستی، و برای جان‌های بیمارِ من همچون مسیحِ شفابخشی؛ تو عینِ نورِ روشنایی و در حقیقت همان پیامبرِ برگزیده‌ی من هستی.

تو همدمِ من در زندانِ این جهان هستی و عاملِ خوشحالی و سرزندگیِ من؛ سوگند به خدا که ارزشِ وجودِ تو صدها برابر بیش از تمامِ دارایی‌ها و داشته‌های دنیویِ من است.

تو به من می‌گویی برخیز و سخن بگو، من می‌پرسم چه بگویم؟ تو می‌گویی بیا و دیگر به دنبالِ دلیل و برهان نباش، ای بنده و عاشقی که دلت را دزدیده‌ام.

من می‌گویم که تو گنجینه‌ای بزرگ هستی، تو پاسخ می‌دهی که بله، اما این گنج رایگان به دست نمی‌آید؛ من جانِ خودم را می‌خواهم. من می‌گویم جان که ناچیز است، خواهش می‌کنم بارِ این عشق را بر من سبک کن تا بتوانم آن را بپردازم.

اگر به دنبالِ گنج هستی، باید سر تسلیم فرود آوری و اگر عشق می‌خواهی، باید جان ببخشی؛ پس در صفِ عاشقانِ حقیقی قرار بگیر و عقب‌نشینی نکن، ای کسی که همچون حیدرِ کرار (علی بن ابی‌طالب) شجاع و ثابت‌قدم هستی.