دیوان شمس - غزلیات

ای دل من! از سختی‌های مسیر گلایه مکن تا محبوب من این شکایت‌ها را نشنود. مگر از بی‌رحمی و سخت‌گیری‌های معشوق من نمی‌ترسی که به هیچ عذر و التماسی توجهی ندارد؟

ای دل، مرا به وادی خون و اشک‌های فراوان که همچون رود جیحون خروشان است، نکشان. آیا ناله‌های زار و اندوهگین مرا که از شب تا صبح ادامه دارد، نشنیده‌ای؟

آیا به خاطر نمی‌آوری که او روزی با تو سخن می‌گفت و تأکید می‌کرد که دیگر در اندیشه رسیدن به گلزار من نباش؟

حد و اندازه خود را بشناس و ادعای نام و نشانی از این گلستان مکن؛ مگر همین که رنج خارها را می‌کشی، برای تو کافی نیست؟

به او گفتم: به من امان بده، چرا که در این لحظه فقط حضور تو را می‌خواهم. تو نسبت به من سرد و بی‌اعتنایی و من که ساقیِ خمار و مست تو هستم، دچار سرگشتگی و سنگینی سر (حیرت) شده‌ام.

او خندید و گفت: ای پسر، درست است اما از حد خود تجاوز مکن. سپس با اشاره سر، مرا خطاب کرد که ای کسی که هم مستی و هم هشیار، مراقب باش.

وقتی لطف و مهربانی را در نگاه او دیدم، به پایش افتادم و گفتم: اگر تو یار من نباشی، من دیگر در این جهان زندگی نخواهم کرد.

معشوق گفت: برای اینکه چهره مرا آشکارا ببینی، باید از صحنه جهان هستی محو شوی. اگر طالب منی، چنان گم شو که در نفی خودت، کار من (مقصود و حقیقت من) را دریابی.

گفتم: من اسیر عشق توام، چگونه بدون شرابِ تو از وجود خود دست بشویم؟ یک جام از شرابِ عشقت را به بهای جانم به من بفروش و سپس ببین که چه بازاری (چه شوری) به پا می‌کنم.