دیوان شمس - غزلیات

با شادی و شور، غم و اندوه را کنار بگذار که کامیابی در انتظار توست. همچون مردان استوار باش و از سختی‌ها نهراس، چرا که تو خود تسلی‌بخش مردان و زنان هستی.

ای کسی که در بازارِ عشق به تجارتِ جان مشغولی، آنچه داری ببخش تا نیرویی برتر بیابی. در عشق‌ورزی خسیس نباش و بی‌محابا در راه رسیدن به سودِ مطلقِ الهی قدم بردار.

اگر آبروی دنیایی تو کمتر شود، عزت و اعتباری معنوی و استوار برایت حاصل خواهد شد. جان از بندِ تن و تعلقات مادی رهایی می‌یابد و زنده می‌شود.

امروز که سرمست از جامِ عشق آمدی و آداب و رسومِ خشکِ اجتماعی را در هم شکستی، ای شمعِ وجود، همچنان بتاب و شعله‌ور باش و از آلودگی‌ها و ننگ‌هایِ دنیوی هراسی به دل راه مده.

من تعلقات ظاهری (دلق) و تایید و ردِ مردم را به آتش کشیدم. حال هر کس می‌خواهد مداح یا مذمت‌گر باشد، بگذار هر چه می‌خواهند بگویند.

اگر تو قماربازِ میدانِ عشقی، چرا در بذلِ جان خساست به خرج می‌دهی؟ خساست برای عاشقِ واقعی ننگ است، به‌ویژه آنگاه که در محضرِ محبوبِ زیبا و بی‌بدیل باشی.

صد جان فدای یارِ من باد که او تمامِ هستی و افتخارِ من است. اگر او با من باشد، حتی در گرم‌خانه‌ی حمام نیز چنان لذتی می‌برم که بهشت در برابر آن احساسِ حسرت می‌کند.

وقتی که یارِ من به آن مکانِ سخت قدم می‌گذارد، آنجا برایم تبدیل به گلستان می‌شود و خاکسترش به گلِ سوسن بدل می‌گردد؛ چرا که حضورِ او حقیقتی است که در وصفِ کلام نمی‌گنجد.

من تنها تسلیمِ فرمانِ یار هستم و سکوت می‌کنم. همچون بندبازی که تمامِ حرکاتش وابسته به طناب است، من نیز تمامِ وجودم وابسته به فرمانِ اوست.