دیوان شمس - غزلیات

تو مانند دزدی که پنهانی وارد می‌شود، به درون جان من راه می‌یابی و در میان روحم جای می‌گیری؛ تو سروِ بلندقامت و خرامانِ من و عاملِ زیبایی و طراوتِ باغِ وجود منی.

حالا که می‌خواهی از من جدا شوی، بی‌من نرو ای که جانِ جان‌های منی؛ وجودم بی‌تو معنایی ندارد، پس مرا تنها مگذار و از دیدگانم دور نشو که تو همان نورِ تابانِ وجود منی.

هرگاه با نگاهی عاشقانه و دلبرانه به جانِ آشفته و سرگردانِ من می‌نگری، چنان قدرتی در خود می‌یابم که می‌توانم هفت آسمان را بشکافم و از هفت دریا عبور کنم.

از لحظه‌ای که به زندگی‌ام وارد شدی، بنده‌یِ تمامِ قیدوبندهایِ پیشین (کفر و ایمانِ ظاهری) شدم؛ اکنون دیدنِ رویِ تو برای من هم دین است و هم ایمان و عقیده‌ی حقیقی.

مرا از بندِ عقل و اراده (پا و سر) رها کردی و از خواب و خوراک انداختی؛ ای یوسفِ زیبایِ کنعانیِ من، اکنون با سرمستی و خنده بر جانم وارد شو.

به لطف و مهربانیِ تو، من به حقیقتِ هستی (جان) رسیدم و از خودِ ظاهری‌ام پنهان شدم؛ تو آن حقیقتی هستی که در هستیِ پنهانِ من مستتر گشته‌ای.

از دستِ تو (یا از زیباییِ تو)، گل جامه می‌درد؛ ای کسی که چشمانِ مستِ تو مانند نرگس است، ای که شاخه‌هایِ وجودم از میوه‌یِ عشقِ تو بارور شده است و تو باغِ بی‌پایانِ منی.

گاهی مرا در آتشِ داغِ فراق می‌سوزانی و گاهی مرا به باغِ وصال می‌بری، و گاهی مرا پیشِ چراغِ معرفت می‌کشانی تا چشمانِ دلم باز شود و حقیقت را ببینم.

ای کسی که پیش از هر جانی بودی، ای معدنی که پیش از هر معدنی وجود داشتی، ای که پیش از همه چیز بودی؛ تو تمامِ آنِ منی و تمامِ داراییِ منی.

منزلگاهِ ما خاکِ این دنیا نیست، اگر این تنِ خاکی هم از بین برود ترسی ندارم؛ حتی اندیشه‌هایم نیز محدود به افلاک نیست، چرا که وصالِ تو برای من به منزله‌یِ رسیدن به اوج (کیوان) است.

اهالیِ کشتی در دریا مدفون می‌شوند، اما برای من که در دریایِ عشقِ تو غرقم، مرگ معنا ندارد؛ ای دریایِ پهناورِ من، در آبِ حیاتِ تو مرگ کجاست؟

عطرِ حضورِ تو در آهِ من پیچیده و آهِ من با یادِ تو همراه است؛ رنگ و بویِ هستیِ من از حیرت در برابرِ زیباییِ آن شاهنشاهِ جان سرگشته شده است.

جانِ من چون ذره‌ای غبار در هوا، از هرگونه سنگینیِ تعلقاتِ مادی جدا شده است؛ وقتی تو اصل و اساسِ وجودِ منی، چرا و به چه دلیل باید از تو جدا باشم؟

ای صلاح‌الدینِ من (مرشد و راهنمایِ من)، ای کسی که راه را به من نشان می‌دهی و راه را می‌بینی؛ تو فراتر از درک و توانِ من و بالاتر از هر امکانِ زمینی هستی.