دیوان شمس - غزلیات

علی آن بلندمرتبه‌ای است که جایگاهش ستودنی و وجودش مایه آرامش است؛ چنان‌که زندگی کردنِ بدون بهره‌مندی از فیضِ او و همراهانش، گویی از کمال و سعادت تهی و بی‌ارزش است.

فضایلِ او برای صاحبانِ خرد و دانش، راهنمایی روشنگر و مایه بصیرت است و زیباییِ معنوی او، قوتِ قلب و مایه بقای روحِ عاشقانِ حقیقی است.

بصیرت و بینشِ اهلِ معنا به واسطه نورِ وجودِ او روشن گشته و معاشرت و همراهی با او برای اهلِ حقیقت، همچون شرابی گوارا، همیشگی و سرمست‌کننده است.

ای کسانی که در جوارِ فیضِ این بزرگوار سکونت دارید، برای شما زندگی‌ای سراسر خشنودی و جاودانگی فراهم آمده است که از هر گزندی مصون است.

اگر پرده‌ی باابهتِ «عزّت و کبریایی» نبود که خداوند بر گرداگردِ وجودِ این بزرگوار افکنده است، بی‌گمان خیلِ عظیم مشتاقان بر درگاهِ او ازدحام می‌کردند.

او پادشاهی است که وقتی پرتوِ درخشانِ چهره‌اش نمایان می‌شود، دیگر صبحِ عالم به سنگ و صخره‌های سخت و بی‌روح سلام نمی‌گوید؛ چرا که نورِ او بر روشنایی صبح پیشی می‌گیرد.

خداوند آن لحظات را مبارک گرداند که ما را توفیق داد تا سخنانِ حکیمانه‌ی او را بشنویم؛ چرا که جانِ ما اکنون آکنده از انعکاسِ آن کلامِ قدسی است.

قلبِ من از اکنون شیفته و گوش‌به‌فرمانِ اوست و قامتِ استوارِ من در برابرِ ملامتِ ملامت‌گران، پاسخی قاطع و کوبنده خواهد بود.