دیوان شمس - غزلیات

ما بازگشتیم، بازگشتیم در حالی که از کوه [تجلی] شما آمده‌ایم؛ به ما نگاهی کنید تا از نورِ وجود شما روشنایی بگیریم.

هر کس که امید به بهره‌مندی و کمال دارد، از بخشش و جود شما غنیمت می‌گیرد؛ و هر که زیر بار سختی و دشواری خرد شده باشد، از گشایش و آسانیِ شما بهره‌مند می‌شود.

کسی که تحت محافظت و حمایت شماست، هرگز دچار رنج و مصیبت نمی‌شود؛ و آن کس که با یاری شما منصور و پیروز شده باشد، از قضاوت و کلام جهانیان بیمی ندارد.

دیدگانِ تمامِ آفریدگان در برابرِ حقایقِ آشکار و بدیهیِ شما، سرگشته و حیران است؛ به راستی کیست که توان رویارویی با کسی را داشته باشد که در پنهان‌سرای شما، مرکبِ قدرت را می‌راند؟

قلب ما جز با نسیمی که از جانب شما وزیده شود، هدایت نمی‌گردد و چشم‌های ما جز با نزدیکی به سرایِ قدسی شما، جلا و نور نمی‌یابد.