دیوان شمس - غزلیات

ساقیِ عالمِ معنا نزد ما آمده و جامِ شرابِ ازلی را به دست دارد؛ پس از این میِ جان‌بخش بنوشید و تمامِ تعلقاتِ دنیوی و خوراک‌های مادی را رها کنید.

به‌گونه‌ای از حقیقت بهره‌مند شوید که بی‌نیاز از خوردنِ جسمانی باشید، حقایق را با گوشِ دل بشنوید، بی‌نیاز از کلمات و حروف سخن بگویید و در سکوتِ مطلق، که کلامِ حقیقی در آن نهفته است، غرق شوید.

ای عاشقان، دل‌شاد باشید و از جامِ ما سرمست شوید؛ بر مرکبِ تعالی و بزرگواری سوار شوید و با شجاعت در میدانِ اصلیِ زندگی و جمعیتِ عارفان حضور یابید.

برخیزید که بانگِ بیداری طنین‌انداز شده؛ کجایید ای مردانِ راه؟ صدایِ رستاخیزِ عشق به گوش می‌رسد و این همان قیامِ حقیقی و بیداریِ جان است که انتظارش را می‌کشیدید.

بنویشید و گوارایتان باد، شادمان باشید که بهره‌ای نیکو نصیبتان شده است؛ امروز روزِ جشنِ وصال است، پس از رنجِ ریاضت و روزه‌داریِ نفس، اکنون هنگامِ جشن گرفتن است.

در مسیرِ یگانگی و وحدت، همراهِ ما شوید؛ ما همچون رودی هستیم که آن را از سرچشمه‌اش جدا کرده بودند و اکنون دوباره به سویِ اصلِ خود بازمی‌گردیم.

ای هم‌نشینِ من، راهی به سوی چشمه‌یِ حیات‌بخش (سلسبیل) بجو؛ برخیز تا ای غلامِ طریق، باغ‌هایِ بهشتیِ معرفت را به رویِ خود بگشاییم.