دیوان شمس - غزلیات

ما به سوی تو آمدیم؛ اگر حضور و دیدارِ تو نبود، هرگز محب و شیفته تو نمی‌شدیم. این بیت به اصلِ «جذبِ الهی» اشاره دارد که همواره پیش از حرکتِ عاشق، دستِ یاریِ معشوق به سویش دراز شده است.

در حالی که از عشقِ تو مست بودیم به حریمِ کوی تو وارد شدیم و خدای را سپاس گفتیم. تو عهدِ دیرینه‌ی ما را به یاد آوردی و آن ندایِ درونی، ما را به سویت فراخواند.

از وادیِ دنیایِ فانی خارج شدیم و به کاخِ قربِ تو قدم نهادیم. تو به وعده‌هایت وفا کردی و ساقیِ عشق، شرابِ معرفت را برای ما آشکار ساخت.

این اسرارِ درونی را پنهان دار و برایِ نامحرمان فاش مکن؛ چرا که تو پناهگاه و مایه رستگاریِ کسانی هستی که با تو در خلوتِ دل گفتگو می‌کنند.

تو ما را سیراب می‌کنی، دردهایمان را درمان می‌بخشی و مانند رازی سر به مهر، ما را در پناهِ خود می‌پوشانی. تمامیِ این‌ها از فضلِ بی‌پایانِ توست و ما هرگز توانِ جبرانِ این الطاف را نداریم.