دیوان شمس - غزلیات

ما درِ رحمت و دوستی را به روی شما گشوده‌ایم، پس یارانِ خود را ترک مگویید. از بازگشتِ غایبان ناامید نشوید و جامه عزت و پاکیِ خویش را به گناه آلوده مسازید.

ستایش خدایی را که با توفیقِ حمدِ خویش، بر ما منت نهاد. در سایه‌سارِ دینی استوار و موردِ اعتماد، درهایِ هدایت را به روی خود مبندید.

ای دوستانِ خدا، اندوهگین مباشید؛ من شما را بهره‌مند ساختم، مبادا فریب خورده و مغبون شوید. من شما را شجاعت بخشیدم، پس ترسان نباشید و مقام و منزلتِ خود را خوار مشمارید.

پروردگارا، سینه ما را فراخ و جانمان را گشاده گردان؛ پروردگارا، قدر و منزلت ما را رفعت بخش. پروردگارا، نورِ وجودِ ما را چون ماه شب چهارده آشکار کن؛ مبادا که خدایگانِ دروغین را بپرستید.

جز او خدایی ندارم؛ او که بر همه آفریدگان برتری یافت، ای برگزیده. مسیرِ آنکه به عهدِ خود وفا می‌کند خوش و گواراست؛ پس مبادا با بی‌تدبیری، پاداشِ پایانِ کارِ خویش را از دست بدهید.

از سخن گفتن، رایحه دل‌انگیزِ جان استشمام می‌شود و حاصلِ جان از همین سخن به دست می‌آید. برای آنکه به سعادت و اقبال دست یابید، پردهِ آبروی خود را با سخنِ ناروا مَدرید.