دیوان شمس - غزلیات

اگر تو با من با ترش‌رویی رفتار کنی، من رنجِ این دوری را به جای دیگری می‌برم. اگر تو شرابِ عشقی، من جامِ آن هستم و اگر تو با تندی برخورد می‌کنی، من با تمامِ وجود آن را پذیرا می‌شوم.

چهره‌ی درهم‌کشیده او، رازی است که برای من است و درخششِ آن، یاری‌رسانِ من است. هر هوایی که او در سر دارد و هر راهی که می‌پیماید، برای من زیبا و کریمانه است.

اگر دلم را به معشوقی که همچون ماه درخشان است نسپارم، آن دل، مرده‌ای بیش نیست و اگر از شیرینی کلامش بهره‌مند نشوم، عقل و هوش در سر نخواهم داشت.

لبخندش مرا زنده می‌کند و چهره درهم‌کشیده‌اش مرا می‌لرزاند. هیچ‌چیز مثلِ دوری و غیبتِ او مرا پیر و فرسوده نمی‌کند.

اگر در مسیرِ او کژی و انحرافی داشته باشم، همچون تیر، موردِ اصابتِ قهر او قرار می‌گیرم و اگر بخواهم هنری از خود نشان دهم، در برابرِ کمالِ او بی‌هنر جلوه می‌کنم.

فکرِ او در صبحگاه مرا برمی‌انگیزد و بی‌قرارم می‌کند، تا جایی که در حالِ مستی، با شور و شوق در گرداگردِ حرمِ کوی او می‌چرخم.

اگر به دنبالِ راهنماییِ او نروم، همچون کسی که رگ‌هایش گسسته است، حیاتم به پایان می‌رسد و اگر به سوی دریایِ لطفِ او نروم، گوهرِ وجودم شکسته و بی‌ارزش می‌شود.

در پناهِ او مانده‌ام، روزی می‌گیرم و بهره می‌برم؛ چرا که او همچون نخلِ جاودانه‌ای است که در میانِ باغ‌هایِ بهشتیِ وجودِ من روییده است.

ای خواجه، به یقین بدان که اگر شکارِ عشقِ او نشوم، وجودم ارزشِ سگی بیش ندارد و اگر در پیِ مرکبِ او نباشم، همچون خری بی‌شعور خواهم بود.

من سنگین‌دل و تنبل بودم، اما نیرویِ جذبِ او مرا سبک‌بار کرد. در حالی که بر سرِ راهِ او خوابیده بودم، سیلِ خروشانِ رحمتش مرا با خود برد.

گفتم دلم بسته است و قفل شده، گفت من خود کلیدِ گشایش هستم. گفتم تو مرا کشتی و نابود کردی، گفت مقامِ من از تو بسیار برتر و بالاتر است.

دیگر از سخنانِ بیهوده مگو که من از همه‌چیز رها و آزاد شده‌ام. از سخنانِ تلخ و ناخوشایند سخن مگو، چرا که من اکنون در مسیری گام برمی‌دارم که سراسر گل است.