دیوان شمس - غزلیات

اگر مدتی را به سوگواری و گذر از منیتِ خود سپری کردی، باکی نیست؛ چرا که پس از این مرحله از نیستی، تو را به مقام پادشاهیِ جهانِ معنا می‌رسانم.

اگر در مسیرِ عشقِ ما فرسوده و پیر گشتی، اهمیتی ندارد؛ به سوی من بیا تا با اکسیرِ محبت، شادابی و جوانیِ جاودانه را به تو ارزانی دارم.

اگر جانِ خاکی و فانی‌ات را در این راه از دست دادی، اندوهگین مباش؛ زیرا من تو را به فرماندهی و سروریِ لشکرگاهِ جانِ ابدی می‌رسانم.

آنچه که عقلِ منطقی، تصورِ آن را غیرممکن و محال می‌داند، من به تو می‌نمایانم و راهِ رسیدن به آن امورِ فراتر از درکِ بشری را برایت روشن می‌کنم.

تو را تا سرچشمه‌ی اصلی و بنیادینِ تمامِ حقایق هدایت می‌کنم؛ دیگر سخن گفتن از راه و طریق چه معنایی دارد؟ تو را به چنان مقامی می‌رسانم که خود، عینِ مقصد باشی.

گرچه همچون کلیم (حضرت موسی) در طلبِ دانش، به چون و چرا و اعتراض می‌پردازی، من پرده از اسرار برمی‌دارم و تو را به مقامِ خضرِ زمان می‌رسانم که صاحبِ علمِ لدنّی و باطنی است.