دیوان شمس - غزلیات

ما که از دستِ محبوبِ الهی جام معرفت می‌نوشیم، هرگز به آن حد از پستی نمی‌رسیم که مانند شتر، به خوردنِ گیاه و خارِ دنیوی که همان تعلقاتِ بی‌ارزش است، قناعت کنیم.

ما از رنجِ مرگ که همچون خمارِ پس از مستی است، در امان هستیم؛ چرا که باده‌ای که ما می‌نوشیم، شرابِ جاودانگی و حقیقت است که هرگز درد و پشیمانی به دنبال ندارد.

ای ساقی، جامِ اهلِ دل را برای ما بیاور تا امروز بتوانیم بدونِ ترس و با دلیری و شجاعتِ مردانه، از آن بنوشیم و به حقیقت دست یابیم.

ما در لحظه‌هایی که فراتر از شمارشِ زمانی و دنیوی است، به حیاتِ واقعی دست می‌یابیم؛ گویی در همان لحظه‌ای که از این باده بی‌شمار می‌نوشیم، زندگیِ حقیقی آغاز می‌شود.

ای ساقی، مهلت ده و در کنارِ ما بمان تا از باده‌ای که از دستِ تو می‌نوشیم، آن شرابِ تازه‌دم و اصیل که جان را پایدار و ابدی می‌کند، سیراب شویم.

ما در پیِ آن حقیقتِ باشکوه و مقتدر (شیر مست) در حرکتیم تا از دلِ آن حقایق، همچون کباب، بهره‌مند شویم و جانِ خویش را از جوهره وجودش سیراب کنیم.

ما از سرزمینی هستیم که از آلودگی‌های خلقت و نوپدیدهای مادی پاک و منزه است؛ از این رو روزیِ ما نیز از همان منبعِ پاکِ الاهی تأمین می‌شود.

ما نه مانندِ کرکس اسیرِ مردارِ دنیاییم و نه همچون لک‌لک از سرِ حرص و آز به دنبالِ مار و پلیدی‌های این جهان می‌گردیم.