دیوان شمس - غزلیات

شیرینیِ وجودِ محبوبِ من، هرگز نمی‌گذارد دهانِ جانِ من با تلخیِ روزگار آلوده شود و همیشه آن را از شرابِ عشقِ خویش لبریز نگه می‌دارد.

هر صبحگاه، محبوب تمامیِ تعلقات و پوشش‌های دنیوی را از من می‌گیرد، گویی به من می‌گوید: «بیا تا تو را با جامه‌ای از جنسِ نورِ خویش بپوشانم».

محبوب آن‌قدر در حریمِ جانم می‌تازد و بی‌تابی می‌کند که لحظه‌ای مرا به حالِ خود وا نمی‌گذارد؛ او هرگز از این عشق‌بازی دست برنمی‌دارد، پس من در برابرِ این هجومِ عاشقانه چه چاره‌ای جز تسلیم دارم؟

از شرابِ عشقی که او در ساغرِ جانم ریخته، سرم گیج و مست است و با دیدنِ چهره‌اش، تمامِ کالبدِ مادیِ من به جان و روح تبدیل شده است.

مقامِ محبوب چنان بلند و والاست که هفت آسمان نیز برای گنجایشِ او تنگ است، اما شگفتا که او با این عظمت، در کالبدِ تنگ و کوچکِ من جای گرفته است.

به لطفِ نوشیدنِ از شرابِ معرفتِ او، من دلی شیرمانند و شجاع یافته‌ام و در میانِ غوغا و شورِ برآمده از این عشق، من نیز با کلامی شیرین و دلنشین پاسخ می‌دهم.

محبوب به من نهیب می‌زد که تو در چنگِ قدرتِ منی؛ من تو را آفریدم، پس چگونه بر تو که مایه‌ی نوازشِ منی، زخمه نزنم و به فریادت نیاورم؟

من مانندِ سازی در دستانِ تو هستم و بر هر رگِ جانِ من، تو زخمه می‌زنی و من چون سازی که طنین‌انداز می‌شود، با صدایِ «تن‌تن» پاسخ می‌دهم.

فرجامِ این سخن آن است که تو نمی‌توانی دلم را از من بستانی، چرا که من دیگر دلی برای خودم ندارم تا آن را از من بگیری؛ من در تو حل شده‌ام.